| Hades_de_TU's profileDeath is personified as ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
May 03 ปล่อยแก่วันนี้กลับไปโรงเรียนมา
เนื่องจากเป็นวันสุดทายของการพัฒนาศักยภาพความเป็นนักเรียนเตรียม
ปกติหลังจากเสดงาน จะมีการบูมและผูกข้อมือ
เราก้อไม่รู้ว่าประเพณีนี้มันมีขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่หรอกนะ
แต่เราว่าประเพณีนี้อ่ะ มันทำให้เรารักโรงเรียนขึ้นมากทีเดียว
จำได้ว่าตอนที่เห็นรุ่นพี่มายืนรอรับที่หน้าหอประชุม
พร้อมกับธงสาย แล้วก้อตะโกนชื่อสายตัวเอง
รู้สึกดีว่ะ...รู้สึกว่ากรุสำคัญ...ดีใจ...ภูมิใจ
แล้วก้อตั้งใจไว้ว่า สามปีหลังจากนี้กรุจะทำแบบนี้ให้น้องเหมือนกัน
ปีนี้ก้อครบปีที่สามแล้ว...ได้ทำสมกับที่ตั้งใจไว้แล้ว
จิงๆแล้วปีนี้เกิดเหตุล่ะ
เมื่อสองสามวันก่อนเราเข้าไปอ่านบอร์ดเตรียม
เห็นกระทู้ตั้งว่า"ทางโรงเรียนไม่อนุญาตให้บูมและผูกข้อมือในวันที่ 3"
พอกระจายข่าวแล้วรู้สึกว่าเพื่อนๆจะออกอาการหงุดหงิดเป็นอันมาก
ก้องงๆกันไปซักพักนึง ก่อนจะตัดสินใจว่ายังไงก้อไป
ไม่ว่าจะไปเห็นหน้าน้อง หรือไปให้น้องเห็นหน้าก้อแล้วแต่
แค่อยากให้น้องรู้ว่า ยังไงพี่ก้อไม่ทิ้งน้อง
ไปถึงโรงเรียนยังไม่ทันสี่โมงก้อเห็นน้องๆเดินออกมา
ถามได้ความว่าเค้าปล่อยแล้ว
ประมาณว่าเค้าใช้วิธีการปล่อยเร็ว และปล่อยออกทางประตูข้าง
ทำให้น้องส่วนใหญ่กลับไปแล้ว
แต่ก้อ...นะ ยังได้บูมอยู่ดี
บาก้าเตรียมอุดมวันนี้...กรุจะจำไปจนตาย
ขอบคุณน้องม.4 คนนั้น(จำชื่อไม่ได้) ที่เข้ามาเป็นคนแรกในวงบูม
ขอบคุณไอต่ายที่นำบูม...ตั้ง2ครั้ง กรุชอบบ อิอิ
มีใครรู้สึกเหมือนเรามั่ง ว่าวันนี้รุ่น 66 เยอะสุดเลย??
หลังจากบูมและผูกข้อมือ(พอเป็นพิธี)เสดเรียบร้อย
ก้อไปนั่งดูผู้ชายเล่นบาส
แบบว่า...ขอซึมซับบรรยากาศหน่อยนึง
เพราะคงไม่ได้เห็นพวกมันเล่นแบบนี้อีกแล้ว
คงไม่ได้ไปนั่งข้างสนามนอนเล่น คุยเล่นแบบวันนี้อีกแล้ว
เสียดายที่วันนี้ไม่ได้ไปกินข้าวเย็นกะพสกแก TT_TT
ปิดท้ายด้วยรูปละกาน
บาก้าเตรียมอุดม
ตาลกะแอล
ตาลกะผมทรงใหม่
น้องชายของปึ่ง...(เหมือนจิงๆนะ)
นั่งผูกข้อมือ
ร้อนมั้ยค้าบบบ
พัดลมแก้ร้อน
คุยรายกานอ่า...
ท้องฟ้า ณ สนามบาส
มันคือลูกบาสที่ลอยอยู่
ถ่ายจากตักแอล...ท้องฟ้า ณ เตรียมอุดม
สนามบาส ณ ตึกสอง
กรุจะมะเหนพวกเมิงเล่นแบบนี้แล้วสิ
ต้อโชว์พลัง!!
ภาพคู่หวานแห่งปี...ใครเป็นใครดูเอาเอง
ปิดท้ายด้วยภาพนี้ละกัน คงไม่ต้องบรรยายมากเนอะ April 30 งานเลี้ยงวันนี้ไปงานเลี้ยงมา
เป็นงานเลี้ยงของอาจารย์ที่สอนดนตรีไทยตาลเอง
ไม่ได้ไปเรียนหลายปีแล้ว แต่แวะเวียนไปบ้างตามเทศกาล
พอดีเป็นวันเกิดครบรอบ60ปี...เลยมีงานเลี้ยง
ในงานก้อมีการเล่นดนตรีไทยตลอด
ก้อแน่ล่ะ...งานเลี้ยงครูสอนดนตรีนี่เนอะ
เหมือนกับงานเลี้ยงรุ่นเลย เจอเพื่อนๆพี่ๆเยอะแยะ
รู้จักก้อเยอะ...ไม่รู้จักก้อเยอะ ทุกคนน่าอิจฉาทั้งนั้นเลย
เรียนก้อเก่ง จะทำอะไรก้อทำได้ดีทุกอย่าง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งพี่น้ำทิพย์
คนอารายอ่ะ ทำได้ทุกอย่าง
เท่าที่รู้นะ
ขี่ม้า ชกมวยไทย เล่นดนตรีไทยได้ทุกเครื่อง
เกียรตินิยมอันดับหนึ่งเสดสาด มธ. เรียนสามปีครึ่ง
ตอนนี้เปนอาจารย์อยู่ที่มธ. ทั้งที่เพิ่งจบมาไม่กี่ปี
...ตาลได้ซักครึ่งก้อดีดิ่ -"-
จำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อน ดนตรีไทยเปนส่วนนึงในชีวิตตาลเลยทีเดียว
เพราะอย่างน้อยเสาร์-อาทิดก้อไปขลุกอยู่ที่นั่นแต่เช้า กลับห้าหกโมงเย็น
กิน นอน เล่น อยู่ที่นั่นตลอด
ถ้าช่วงไหนต้องออกงาน...ก้อจะซ้อมตั้งแต่เช้า ถึงสามสี่ทุ่ม
โดนด่า โดนว่าก้อเยอะ (เพราะตาลขี้เกียจ..แหะๆ) แต่ก้อสนุก
เพื่อนที่เล่นดนตรีด้วยกัน ก้อเปนทั้งเพื่อนรัก และก้อเพื่อนแค้นพร้อมๆกัน
นานๆเจอกันที...นึกถึงบรรยาศเก่าๆเนอะ...
หลังจากบรรทัดนี้ตาลจะเขียนอะไรยาวเหยียด
อาจไร้สาระ และอ่านไม่รู้เรื่อง
ฉะนั้นหากขี้เกียจอ่าน ไปเม้นท์ก่อนแล้วค่อยปิด...โอเค้??
 วันนี้เจอใครคนนึงด้วย...ดีใจมากๆ
หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมา...จะสามปีได้แล้ว
ขอเขียนถึงหน่อยละกัน (เพราะมั่นใจแน่นอนว่าเค้าคงไม่ได้อ่าน...ฮ่าๆ)
เราเจอคุณครั้งแรกเมื่อซักประมาณหกปีที่แล้วได้
"คุณสวย" นั่นคือสิ่งแรกที่เรามองเห็น
ตอนนั้นจำได้ว่า คุณเพิ่งสอบเข้าเตรียมได้
เราถึงรู้ว่านอกจากคุณจะสวย...คุณยังเก่งด้วย
ตอนนั้นเราเปนเด็กตัวเล็กๆ จำได้ว่าแม่เราชอบคุยกับคุณ
แม่เราคงเหมือเรา ที่ประทับใจในความสวยและเก่งของคุณ
หลังจากเราเจอกันบ่อยตอนซัมเมอร์ เพราะเล่นดนตรีด้วยกัน
เปิดเทอมคุณก้อเริ่มหายไป...คงเพราะคุณเรียนหนัก
ตอนนั้นเราคิดตั้งนาน...ว่าจะทำยังไงให้ได้คุยกับคุณอีก
พอดีกับช่วงนั้นคะแนนภาษาไทยเราห่วยแตกสิ้นดี
ได้ข้ออ้างโทร.หาคุณล่ะสิ..
คุณจะรู้มั้ย...ว่าที่เราโทร.หาวันนั้น แค่อยากหาเรื่องคุย
แค่อยากจะเจอ อยากได้ยินเสียง
เพราะแค่ครูสอนพิเศษภาษาไทยคนเดียวน่ะ...เราหาได้สบายมาก
และแม้ว่าเราจะเรียนกับครูที่คุณแนะนำถึงสามปี
แต่เราก้อไม่เคยเจอหน้าคุณเลยสักครั้ง...แปลกมั้ย??
คุณจะรู้มั้ย...ว่าคุณทำให้เราตั้งใจเรียนมากขึ้น
จากที่อยากเข้าเตรียมอยู่แล้ว...กลายเปนต้องเข้าให้ได้
แม้จะรู้ว่า กว่าเราจะเข้า คุณก้อจบไปแล้วปีนึง
เข้าเตรียมได้ปีแรก...เราเจอคุณอีกครั้งในงานไหว้ครูดนตรีไทย
คุณยังสวยเหมือนเดิม แม้ว่าจะดูอ้วนขึ้น..แต่คุณก้อยังสวย
คุณเพิ่งเข้าธรรมศาสตร์ได้...ทำให้เราอยากเข้าธรรมศาสตร์ไปด้วย
วันนั้นเราคุยกันแค่ไม่กี่คำ...ไม่ได้ทั้งเบอร์และเมลล์
จากนั้น...งานเตรียมทุกงานเราก้อมองหาคุณ
เดินสยาม หรือไปเยี่ยมครูตั๊ก เราก้อมองหาคุณ
แต่...เราก้อไม่เคยเจอเลยตลอดสามปี
วันนี้เราเจอคุณอีกครั้ง...
น่าแปลกที่ความรู้สึกของเรายังเหมือนเมื่อหกปีก่อน
คุณสวยขึ้น...มากๆ
ตอนแรกเรานึกว่าจะไม่ได้เจอคุณซะแล้ว
เรามองคุณอยู่ห่างๆ เพราะไม่กล้าเข้าไปทัก
แต่มองไปทีไร ก้อจะเหนคุณเล่นอยู่กับเด็กๆเสมอ
ดูท่าเด็กๆจะรัก แล้วก้อติดคุณมากทีเดียว
เราพยายามเดินไปแถวๆที่คุณอยู่
แต่คุณก้อไม่ค่อยจะเดินไปไหน หรือไม่คุณก้อคุยกับคนอื่นอยู่
และเช่นเคย...เราคุยกันแค่ไม่กี่คำ
แต่ก้อนะ...ช่างมันเถอะ
เราดีใจ..ที่เจอคุณวันนี้
ดีใจที่เหนคุณสบายดี
ดีใจที่อย่างน้อยเราก้อได้รุว่าคงจะเจอคุณอีก..ไม่ว่าจะนานแค่ไหน
คิดถึงคุณนะ.."พี่กวาง"
Post-script
ยินดีกะพีด้วย ที่ได้หมอศิริราช...จากนี้ต้องเรียกว่า"หมอพี"แล้วสิ!!
นุ่น...หวังว่าไอ้"เปียกปูน" ของแกคงหายแล้วนะ
ปอง...รักมาราธอนของเรา12ปีแล้วนะเว้ยย!!...ฮ่าๆๆๆ
เกด...จะสูงไปไหนวะแกอ่ะ??
**มิสๆทุกคนเลย...คิดถึงวันเก่าๆเมื่อหลายปีที่แล้วจัง April 06 another dayหลังจากที่ปลายอาทิดที่แล้วหงุดหงิดงุ่นง่านวุ่นวายจนแทบจะบ้าตายกับเรื่องแอดมิสชั่นที่ห่วยที่สุดในโลก
ที่เกิดอาการไส้เลื่อน...โรคเลื่อน โคตรพ่อแม่เลื่อนจนทำให้คนที่นั่งรอคะแนนไม่ได้หลับได้นอนไปสามสี่วัน
บางคนอาจถึงขั้นเกิดอาการกินไม่ได้ ขี้ไม่ออกพ่วงมาเปนของแถม
วันนี้เลยลากป๊ากะม๊าไปเดินพารากอน เนื่องมาจากมะวานนี้เปนวันเกิดของป๊าตาลเอง
ท่านพ่อก้อแสนจะใจดีผิดปกติ พาตาลกะม๊าออกไปทานข้าวนอกบ้าน
ซึ่งปกติม๊าจ่าย แต่มะวานป๊าจ่ายเอง 5555
ทั้งม๊าทั้งตาลต่างงุนงงในความใจดีเปนล้นพ้นของท่านพ่อ
แต่ก้อยังไม่มีใครเอะใจแต่อย่างใด -"-
จนกระทั่งกลับมาบ้านป๊าก้อนอนตามปกติ
อีกประมาณห้านาทีต่อมา ม๊าเดินออกมาบอกว่า "ตาล...วันนี้วันเกิดพ่อ"
ตาลก้อกระทำการอุกอาจเดินเข้าไปในห้องนอนพ่อ แล้วร้องเพลงแฮปปี้ เบิร์ธ เดย์ดังลั่น
ส่งผลให้ป๊าตื่นนอนขึ้นมาในทันใด
พร้อมทั้งงัวเงียโบกไม้โบกมือบอกว่า "อืมๆ...รุแล้วๆ ไม่เปนไร" แล้วหลับต่อไปในเวลาอันรวดเร็ว
มะเช้านี้ป๊าบ่นๆ ว่าอยากได้เสื้อไปทำงาน เนื่องจากเสื้อที่ใส่อยู่เริ่มเก่าจนกระทั่งตัวป๊าเองรับไม่ได้
...ซึ่งหมายถึงตาลกะม๊ารับไม่ได้อย่างสุดๆ
ตาลเลยสบโอกาสลากป๊าไปพารากอน ซึ่งกว่าจะลากได้นั้นต้องหว่านล้อมกันนานมากมาย
รวมทั้งติดสินบนเปนข้าวเย็นมื้อนึง กะโค้กอีกหนึ่งแก้ว
หลังจากนั้นป๊า ม๊า และตาล ก้อเดินทางถึงสยามพารากอนเวลาประมาณหกโมงสี่สิบ
ก้อ...เดินไปซื้อเสื้อให้ป๊ากัน
ป๊าก้อแอบเลือก...ไม่เอาผ้ามัน ผ้าบางไป ผ้าแบบนี้ไม่เอา จะเอาสีขาว และบลาๆๆๆ
สุดท้ายได้เสื้อของ Guy La Rocheมาสองตัว แล้วก้อ John lanford อีกหนึ่งตัว
อภินันทนาการจากม๊า ชดเชยที่ลืมวันเกิดป๊า...เอิ๊กๆ
หลังจากนั้นเปนรายการช้อปเสื้อชั้นในของตาลเอง
หลังจากไม่ได้ซื้อมาเปนเวลาสามปี วันนี้เลยล่อไปเกือบๆสองพัน
ช้อปปิ้งเสร็จสรรพตาลเริ่มงอแงด้วยความหิว ป๊าก้อเริ่มงอแงอยากกลับบ้าน
สุดท้ายคนเด็กกว่าย่อมชนะ...หุหุ
ตาลเลยเดินเข้า food hall ที่พารากอน พร้อมติดสินบนป๊าด้วยไฮเนเก้นหนึ่งขวด
หลังจากที่ตาลกินยั่วป๊ากะม๊าจนเกือบอิ่ม ป๊ากะม๊าก้อเริ่มตบะแตก เดินหาของกินบ้าง 5555
สนนราคามื้อนี้ประมาณหกร้อยกว่าบาท ...แพงเบียร์ป๊าสองขวดสองร้อยกว่า - -"
หลังจากนั้นม๊าอยากจะเดินไปสมัคร member ของพารากอน
ส่งผลให้ป๊าเริ่มงอแงอีกรอบ เพราะเลยเวลานอนของป๊ามานานแล้ว (ตอนนั้นปามานสามทุ่ม)
หลังจากมัดมือชกเดินไปสมัคร member แล้วก้อได้เวลาพาป๊ากลับบ้าน
ถึงบ้านตอนสี่ทุ่ม ป๊าไม่พูดจาเดินเข้าห้องน้ำ อาบน้ำนอนเปนที่เรียบร้อย
........................
เปนอันจบเรื่องราววุ่นๆของครอบครัวตาลในวันนี้
Post-script
ห้ามถามว่าป๊าตาลอายุเท่าไหร่...เพราะจำไม่ได้ -"-
แฮปปี้ เบิร์ธ เดย์ ทู ป๊าสุดที่รักของตาล ^^
March 25 Prom Night!!!เพิ่งกลับจากงานพรอมล่ะ กลับมาก้อออนต่อเลย (แบบว่ายังไหว 5555)
งานสนุกมากกกกกก ตาลอยู่จนจบเลยค่ะ
วันนี้เปลี่ยนลุคตัวเองค่ะ ก้อดี...สวยดี (ชมตัวเองซะงั้น!!)
เข้าไปในงานนี่แบบ....เพื่อนๆออกแนวตะลึง
ตะลึงกรุสวย หรือตะลึงของแปลกวะ???
ขอบคุณแจ๊ค ที่ชวนตาลออกไปเปิดฟลอร์นะจ๊ะ อิอิ
จะบอกว่า....กลับมานี่หิวมากกกก อาหารน้อยโคดๆๆๆ
โอเค...กลับมาเรื่องพรอมต่อ
วันนี้ก้อไปทำผมตั้งแต่บ่ายครึ่งนะคะ ไปกะมิ้น
แล้วก้อไปแต่งหน้าที่พารากอน บูท Estee Lauder
พี่ที่แต่งหน้าให้ตาลสวยอ่ะ...แหะๆ
จะบอกว่า Estee แต่งหน้าดีโคดดด แนะนำๆๆ
หลังจากนั้นก้อไปที่ Retro Cafe สถานที่จัดงานพรอมนะคะ
ระหว่างทางก้อรถติดตามระเบียบ
แต่ก้อเข้าเลทประมาณชั่วโมงครึ่ง ตามธรรมเนียมเป๊ะๆ
เข้าไปก้อ...นะ ทุกคน ย้ำ!! ทุกคน สวยมากกกกกกก
งานก้อคนเยอะมากกกก แบบว่ารุสึกพื้นที่ดูจะเล็กไปเลย
แต่อย่างที่บอก อาหารน้อยโคดๆ
ก้อ...พอจะจบงานนี่มีคอนเสิร์ต ก้อดิ้นกันมันที่สุด
แบบว่า...ตาลก้ออยู่หน้าเวที แล้วถอดส้นสูงเต้นนะคะ
เต้นไปเต้นมาแอบเหลือบไปเห็นหน้าตัวเองอยู่บนจอซะงั้น...อายเลย
แต่ก้อด้วยความแรด ก้อยังเต้นต่อไป 55555
พอกลับมาบ้านนี่แทบไม่อยากลบเครื่องสำอาง
ก้อ...มันสวยอ่ะ เค้าแต่งหน้าสวยง่า....
คือแบบ...ถ่ายรุปตัวเองอยู่นานมากกก กว่าจะยอมเข้าห้องน้ำลบออก
ทีนี้ตอนลบนี่ก้อทรมานเล็กๆเลยไง ลบอยู่นานมากกก
ตอนนี้ก้อยังออกไม่หมด ไว้พรุ่งนี้ค่อยลบอีกที
เขียนไรต่อดีอ่ะ...นึกม่ายออกแล้ว แค่นี้ละกัน (จบง่ายดีว่ะ)
Post-script
ขอบคุนแจ๊คอีกรอบ ที่ชวนออกไปเปิดฟลอร์ ขอโทดแจ๊คที่เต้นเหยียบเท้าบ่อยๆ...แหะๆ วันนี้ดูรุปตาลไปก่อนละกัน ไว้เก็บรุปจากเพื่อนได้แล้วจะมาอัพอีกที ขอบคุนเพื่อนทุกคน...ที่อยู่ด้วยกันมาสามปี ขอบคุนคนจัดงานพรอม...เปนคืนที่เพอร์เฟคจิงๆ ไม่รุจะพูดไรแล้ว...เอาเปนว่า ขอบคุนจิงๆ สำหรับความทรงจำที่ดีดีทั้งหมด ...แล้วเจอกันใหม่เว้ย ^^
March 20 1st dayวันนี้อากาศร้อนเนอะ....แต่ตาลสดใส 5555
วันนี้ตาลตกใจมากตอนตื่นนอน...เพราะนาฬิกาบอกเวลาบ่ายสองกว่าๆ
พอดูอีกที...ไม่ใช่ไง เปนเวลาที่WLG ที่นี่เพิ่งจะเก้าโมงกว่าๆ...แล้วไป
ตื่นมาก้อ online ก้อเจอหนิง (ดีแฮะ...วันนี้ไม่ต้องรอ อิอิ)
หนิงเกือบหายและ...หลังจากที่เมื่อวานเสียงเปนกระเทยไปเลย 5555
วันนี้ตาลว่าแอบเล่นมาราธอนอ่ะ...นานมาก ตั้งแต่เก้าโมงกว่า ถึงบ่ายสาม
ถ้าพรุ่งนี้หนิงเปนไข้อีก ตาลจะไม่สงสัยเลยว่าทำไม...แหะๆ
จะบอกว่า...คบกะหนิงและล่ะ (เร็วมะ) ตอนแรกนึกว่าจาแปดเดือน นี่แปดวันพอดีเป๊ะๆเลย....กร๊ากกก
เราเปนกิ๊กกานละนะ......หุหุ
เปนการคบกันที่ตลกที่สุดเท่าที่ตาลเคยทำมาอ่ะ
คือแบบ...รุจักกันมาจะสี่ปีและไง ไม่ค่อยจะได้คุยกันจนกระทั่งไม่นานนี้
แล้วอยู่ดีดี...ก้อคบกันซะงั้น ตาลเองก้อยังงงๆอยู่เลยเนี่ย...แหะๆ
แต่เปนการคบกันที่สบายใจที่สุดตั้งแต่เคยคบมา (ได้ไง??)
Post-script
กะลังจะรอดูว่า เวลาเราสองคนคบกัน มันจะตลกแค่ไหน 55555
ตาลไม่ได้เฉยชานะ...แต่กะลังช็อค+ตลกนิดหน่อยอ่ะ
ถ้ากลับมาไม่เห็นเมลล์หนิงนะ...น่าดู
อย่ามีกิ๊กเยอะนักนะเทอ ^ ^
แล้วจะมีเทอคนเดียว...คอยดู
ตั้งปลุกแล้วนะ...ไม่ต้องห่วง หุหุ
March 14 untitledเอ่อ....ช่วงนี้ชีวิตไม่ค่อยมีอะไรเลยอ่ะ
ขอโทดหยกนะ ที่เมื่อเช้าผิดนัดได้น่าเกลียดที่สุดในโลก
ช่วงนี้ชีวิตประจำวันเปนแบบว่า นอนเกือบตีสอง ตื่นเกือบเที่ยง
นั่งๆนอนๆให้ถึงบ่ายสาม online ปล่อยชีวิตว่างเปล่าถึงตีหนึ่งกว่าๆ โทสับ แล้วก้อวนไปเรื่อยๆ
ชีวิตไร้สาระดีมั้ยล่ะ?? 55555
ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อนหน้านี้ คงไม่มีทางที่จะทำตัวชิวขนาดนี้ได้แน่ๆ
และคิดถึงหลายปีต่อจากนี้ ก้อคงจะชิวขนาดนี้ไม่ได้เหมือนกัน
ช่วงนี้ก้อเลยถือเปนช่วงพักร้อนจากการเรียน 15 ปีที่ผ่านมา ก่อนจะเริ่มต้นเรียนใหม่
ชีวิตคนเราก้อแปลกเนอะ...ถ้ากะว่าคนคนนึง จะมีชีวิตได้ซัก 60 ปี
19 ปีเปนอย่างน้อยต้องถูกใช้ไปกับการเรียน ซึ่งมันก้อเกือบเท่ากับ 1ใน3 ของชีวิตทีเดียว
แล้วอีก 2ใน3 ที่เหลือ ก้อจะถูกใช้ไปกับการทำงาน แล้วจะได้พักเมื่อไหร่เนี่ย???
ไม่แปลกเลย ที่คนเราจะเฝ้าถามว่า เกิดมาทำไม??
ก้อเพราะแบบแผนของชีวิตส่วนใหญ่มันเปนแบบนี้น่ะสิ
ก้อเลยเกิดคำถามแกมประชดว่า เอ้า!!...มีแค่นี้แล้วกรุจะเกิดมาทำไมวะ??
วันนี้ขอทิ้งคำถามไว้ให้คนเม้นท์ว่า "ถ้าไม่ใช้ชีวิตตามแบบนี้ คุนจะใช้ชีวิตแบบไหน??"
p.s. ร้อนๆๆๆ อากาศร้อน แต่อย่าใจร้อนนะจ๊ะ ^^ March 03 I'm Back....กลับมาแล้วๆๆๆ หลังจากหายไปอยู่ในโลกแห่งความจริงมาเกือบสองอาทิตย์
รู้สึกว่าไม่ค่อยมีไรเปลี่ยนไป (เพราะทุกคนก้อหายไปกันหมด 555 )
ว่าจาอัพตั้งแต่วันที่สอบเสด แต่เนตหมด....กร๊ากกกก
ข้อสอบก้อเรื่อยๆ...ยากดี แล้วคะแนนจะได้เท่าไหร่วะเนี่ยตู -"-
วันนี้ไปเอาเกรดมาแหละๆ ก้อ...ดีขึ้นมั้ง
แต่ก้อต้องเสียซักวิชาสิน่า
เมื่อก่อนเสียเลข เทอมนี้เลขอัพโคด เสียไทย....เวงเอ้ย
ไม่มีรายจาเล่าและ.....ง่วง
p.s.1 ย้อมผมเองล่ะ (ด้วยความงก) ปรากฎว่าสีไม่เท่ากัน T_T
p.s.2 ขอบคุน คุนที่นั่งสอบโอเน็ตข้างๆ บรรยากาศในห้องสอบดีขึ้นเยอะเลย ^^ February 10 ปัจฉิมนิเทศวันนี้...เปนวันสุดท้ายของเราในฐานะนักเรียนม.ปลาย
นั่นหมายความว่า พรุ่งนี้เราจะเข้าใกล้ความเป็นผู้ใหญ่เข้าไปอีกก้าว
หมายถึงเรื่องราววุ่นวาย และภาระที่หนักอึ้งกำลังจะตามมา
แต่...พักเรื่องพวกนั้นไว้ก่อนดีกว่า
เพราะวันนี้...เป็นวันที่จะได้ใช้ชีวิตแบบเด็กๆวันสุดท้าย ก็ต้องสนุกกันหน่อย
เมื่อคืนนี้...นอนไม่ค่อยหลับ รู้สึกตื่นเต้น เหมือนคืนก่อนที่จะไปโรงเรียนวันแรก
ต่างกันที่วันนี้...เป็นวันสุดท้าย
เมื่อเช้านี้...ตั้งใจร้องเพลงชาติ ปฏิญาณตน สวดมนต์ แผ่เมตตา และร้องเพลงโรงเรียน
เหมือนวันแรกที่เข้ามา
ต่างกันที่วันนี้...เป็นวันสุดท้าย
ไม่รู้ว่าเราอุปาทานไปเองหรือเปล่า แต่รู้สึกเหมือนกับว่า
วันนี้...พวกเราวิ่งมาเข้าแถวให้ทัน เข้าแถวเรียบร้อยกว่าทุกวัน และร้องเพลงดังกว่าทุกวันที่เคยเป็น
วันนี้...กิจกรรมหลักที่ทำคือวิ่งถ่ายรูป แจกเฟรนชิบ และเซ็นเสื้อ
ตอนเที่ยงขึ้นหอประชุม...แม้จะยังไร้ระเบียบเหมือนเดิม แต่ก็พร้อมใจกันมาขึ้นมากกว่าที่เคยเป็น
บนหอประชุม...เราได้เห็นความเป็น Unity อย่างที่สุด อย่างน้อยก็สำหรับเรา
เดินขึ้นไปแล้วเห็นธงสาย ผ้าสาย...ครั้งสุดท้าย
พิธีการของงานปัจฉิมนิเทศดำเนินไปอย่างเรียบง่าย และรวดเร็ว
หลังจากนั้นมีการร้องเพลงของชมรมดนตรีสากล
เราชอบที่เค้าลำดับเพลงไว้ตอนแรกนะ 'ข้อความที่จะหยุดใครสักคนไว้ให้หัวใจผูกกัน'
แม้น้องจะร้องไม่ค่อยดี(ในความคิดเราอีกนั่นแหละ) แต่ไม่เห็นเปนไร
เพราะเสียงของพวกเราที่ร้องเพลง มันก็ดังก้องหอประชุมจนกลบเสียงน้องหมดแล้ว
แม้ว่าวันนี้ศิษย์เก่าที่มาพูด จะเลือกหัวข้อได้น่าหลับไปหน่อยก็เถอะ
แต่เราก้อยังรับรู้ได้ว่า เค้ารัก และผูกพันกับโรงเรียนเตรียมมากเพียงใด
แม้สไลด์จะผิดพลาด และไม่ซึ้งถึงขนาดทำพวกเราร้องไห้(แม้จะอยากร้อง)
แต่ก็รับรู้ได้ถึงความตั้งใจจริงของน้องๆ ที่จะทำให้พี่ๆ...ครั้งสุดท้าย
ตุ้งติ้งที่ได้มาวันนี้...เป็นสิ่งที่แสดงให้เห็นว่า เวลาของพวกเรา...หมดลงแล้ว
หลังจากนี้...เตรียมอุดม จะเป็นเพียง'อดีตที่แสนสุข'
3 ปีที่แล้ว เราเปน 'เฟรชชี่'
3 ปีผ่านไป เราเปน 'ฟอสซิล'
3 ปีที่ผ่าน ทำให้เราเป็นเราในทุกวันนี้
3 ปีที่ผ่าน หล่อหลอมให้พวกเรามี 'เลือดสีชมพู'
Special Thanks
สาย 'ศิลปะ การคำนวน' สำหรับความทรงจำดีๆที่เกิดขึ้น
38 รุ่นประวัติศาสตร์ทุกคน กรุม่ายลืมพวกเมิงแน่ๆ
พี่ๆตึก1 รุ่นประวัติศาสตร์ทุกคน ถ้าไม่มีพวกพี่ในวันนั้น ก็ไม่มีพวกเราในวันนี้
พี่เจน พี่ตี๋ และพี่ๆ book creative รุ่นแรก ที่สอนการทำหนังสือรุ่นให้
หยก และใบตอง ที่นั่งข้างๆกันมา3ปี
แอล และดี ที่อดทนเวลาเรานั่งหลับ นั่งกิน และนั่งคุยตลอดเวลา
ปึ่ง ถ้าไม่มีเมิง พวกกรุคงไม่จบม.6
นัวร์ ไอ้แมวน้อยที่คอยกัดกับลาบราดอร์อย่างเราเรื่อยมา
น้องๆ 947 น้องสายของกรุ ที่ทำให้กรุเปน'รุ่นพี่
น้องนา น้องรหัสคนแรกของกรุ...ขอบคุณสำหรับพิงค์แพนเธอร์
น้องๆ 942 หลานสายกรุ ที่ทำให้กรุเปน'ป้า'
น้องแบงค์ หลานคนแรกของกรุ แม้จะไม่ค่อยเจอหน้า แต่แกก้อเปนหลานชั้น
เพื่อนๆ น้องๆ ทุกคนที่เขียนเฟรนชิบให้
เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆทุกคน ที่รุจัก และที่จำได้แค่หน้า ขอบคุนที่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตในเตรียม
สินยี่ห้องข้างๆ และห้องถัดจากห้องข้างๆ ที่พกพาเอาความน่ารักอย่างรุนแรงมาโรงเรียน
ขอบคุณโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ที่ทำให้มีโอกาสที่ดีๆแบบนี้
ขอบคุณห้องและโต๊ะ เก้าอี้ ที่ 38 332 154 ที่ให้อาศัยเปนห้องประจำใน 3 ปีนี้
ขอบคุณอาจารย์ทุกคนที่เคยสอน ที่อดทนเป็นเลิศในขณะที่พวกเราซนเปนลิง
ขอบคุณ...ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เรามีวันนี้ เป็นอย่างวันนี้
แล้วเจอกันในงานคืนสู่เหย้า
p.s.1 กรุไม่สัญญาว่ะ แต่จาพยายามไปอยู่กะพวกเมิง...ชะมะหยก
p.s.2 วันนี้อัพยาวมากมาย หวังว่าจะไม่เบื่อซะก่อน
p.s.3 เพลงเพราะเนอะ...ว่ามะ
p.s.4 รักนะ...แต่ไม่แสดงออก 555+
p.s.5 รูปอัพไว้ให้ใน photo album นะ อยากได้บอก เด๋วไรท์ไปให้ February 06 What a day!!!วันนี้ตื่นมาด้วยความ...ไม่ค่อยจะดี เนื่องจากโดนพ่อด่าแต่เช้า แล้วก้อลืมโน่นลืมนี่เลยต้องวิ่งขึ้นวิ่งลงบันไดหลายรอบกว่าจาออกจากบ้านได้...เฮ้อเหนื่อย
พอไปถึง BTS ก้อเพิ่งจะรุตัวว่าหยิบบัตรใบที่ใช้หมดแล้วมา...กรรม
นึกว่าวันนี้จะมีแต่เรื่องแย่ๆ เพราะดวงไม่ดีแต่เช้า
แต่ตอนบ่ายเหมือนพระเจ้าจะเหนใจ ก้อตอนเล่นแบตอยู่..อยู่ดีดีก้อมีนางฟ้าเดินเข้ามา(อันนี้เว่อร์)
เค้าคือพลอย หรือพลอยสินยี่ หรือพลอยท๊อฟฟี่ หรือว่าพลอยรองมิสทีนนั่นเอง แบบว่า...นะ แอบมองมานาน
เล่นแบตไปก้อสมาธิแตกกระเจิง พยายามจะตีลูกไปลงคอร์ตโน้นให้ได้เชียว
ทำให้โดนใบ กิ๊บ และหยกรุมด่าเปนการใหญ่...ขอโทดค้าบบบบ
ยังคับยัง เรื่องสุดแสนจะเซอร์ไพรซ์ยังมีอีก ก้อตอนกลับบ้านเราก้อเดินขึ้นไป BTS ตู้ที่4 ตามปกติ
ทันใดนั้นก้อเหลือบไปเหนเพื่อนสมัยก่อนเข้าเตรียมชื่อมุก มองไปข้างๆมุกเหน....พลอยคับท่าน
ทำให้ยืนตะลึง อึ้ง ทึ่ง เสี่ยวไปอีกสามสิบวินาทีก่อนที่พลอยจะหันมาเห็นแล้วยิ้มให้ พร้อมกับบ่น(ให้ใครฟังไม่รุ)ว่า ทำไมมันนานจัง ต่อไปนี้เป็นบทสนทนาที่เกิดขึ้นในเวลา15นาทีที่อยู่บน BTS
พลอย : ไม่เห็นเอารูปมาให้เลย
ตาล : เอ่อ...พอดีขาดรูปที่เธียร์ถ่ายอ่ะ เธียร์ยังไม่เอามาให้ เด๋วพุ่งเน้เราเอามาให้พลอยละกัน
พลอย : อืม..พุ่งเน้เราไม่มา ไว้วันพุธ พฤหัสเรามา
ตาล : อ่อ ได้ๆ
สถานีอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ มีเก้าอี้ว่างอยู่ข้างๆเรา
พลอย : นั่งสิ
ตาล : ยิ้ม
พลอย : นั่งสิ
ตาล : มะเปนราย ยืนสะดวกดี
คนที่นั่งอยู่เลยกระเถิบไปข้างๆด้วยความรำคาญหรืออะไรไม่ทราบได้ ทำให้มีเก้าอี้เหลือสามตัว
พลอย : นั่งสิ
ตาล : (นั่งก้อได้วะ..แต่ทามมายไอมุกต้องนั่งคั่นด้วยอ่ะ)
สักพักพลอยเอาอัลบั้มรุปของเค้าขึ้นมาดู
พลอย : รุปนี้ดูหวานเนอะ ไม่ใช่กรุๆ
พลอย : ดูมั้ย?
ตาล : รับมาแล้วนั่งยิ้มเปนบ้า
พลอย : ลงไหนอ่ะ?
ตาล : หมอชิต
พลอย : เหมือนกันเลย แล้วเด๋วไปไหน กลับบ้าน?
ตาล : อืมใช่
พลอย : อืม เด็กดี
ตาล : เปล่า...ง่วงนอนน่ะ แล้วเด๋วพลอยไปไหน
พลอย : เซนทรัลลาดพร้าว พอดีพี่เค้าจะมาเอารูป เลยแวะเอาไปให้
ตาล : อืม..เมื่อก่อนเราไปบ่อย
พลอย : เด๋วกลับยังไง
ตาล : พ่อมารับน่ะ ขี้เกียจกลับเอง
พลอย : บ้านเราอยู่รามอินทรา อ้อนให้พี่มารับอยู่เนี่ย
ตาล : อ้าวหรอ บ้านเพื่อนสนิทเราก้ออยู่แถวๆรามอินทรา
พลอย : หรอ บ้านเราอยู่แถวๆกิโล 3
ตาล : อืม วันหลังจะไปเยี่ยมบ้าน
พลอย : แล้วนี่อยู่ไหน
ตาล : อยู่.......
ตาล : อืม...ฟังเพลงที่พลอยร้องแล้วแหละ
พลอย : อย่า แย่ที่สุด อุตส่าทำตัวสงบเสงี่ยมไม่บอกใครแล้วนะ
เฮ้อ....อย่างที่เห็น แทบจะนับคำได้ แง้ๆๆ ทามมายนู๋ต้องเขินมากมายขนาดนี้ด้วยอ่า
ไม่ได้เปนแบบนี้มาตั้งแต่ ม.2 แล้วน้า
อีกอาทิดเดียวเอง ที่จาได้เหนหน้าเค้า...แย่จิงวุ้ย
p.s. ถ้าคัยอยากเหนหน้าพลอย ดูที่ photo album คนเสื้อฟ้านะจ๊ะ  January 17 ชมรมนิทรรศวันนี้ที่โรงเรียนมีงานออกร้านของชมรม
จิงๆก้อไม่มีไรมาก แต่ของขายเยอะ เลยไปช้อป...อิอิ
ก้อ...ช้อปหมดตัว หมดตัวจิงๆ เพราะเอาไปพันนึง ไม่เหลือเลย
ก้อ...ซื้อกระเป๋า 2 ใบ 150 กะ 250 เสื้อ 150 2 ตัว พัด 30 ที่ห้อยมือถือ 15
สายรัดข้อมือ 45 หนังสือทำมือ 25 30 39 ตามลำดับ เฮ้อ...น่าจะหมดและนะ
ก้อ...พอช้อปเสดก้อว่าจากลับบ้าน
แต่ดันเดินเจอยาม...มันม่ายให้ออก ยืนคุยตั้งนาน
ก้อเลย...ไปจิ๊กใบออกมาจากโต๊ะจารย์ตึก3 ไปกะสินยี่...ระทึกมากมาย
พอเขียนใบพร้อมปลอมลายเซ็นเสด เดินไป ไอ้ยามบ้าดันไม่อยู่...ควาย เหนื่อยฟรี!!
หลังจากน้านก้อไปหาอิ่มใจที่หอวัง ไปเอาเสื้อที่ฝากไว้กะมันนานโข
ในที่สุดก้อได้แล้ว...เย้!!
ที่หอวังดูเหมือนไม่มีเรียนเช่นกาน แต่...มานออกจากโรงเรียนม่ายได้อ่ะ อันนี้เศร้า
ออกจากหอวังขึ้นรถตู้กลับบ้าน...ร้อน+ง่วง มากมาย
ทำไมวันนี้อากาศมันร้อนงี้อ่ะ...รุสึกมั้ย??
กลับถึงบ้านก้อ...ปั่นงาน เฮ้อ...งานเยอะเท่าภูเขา แย่จัง - -"
p.s.1 กระเป๋าที่เอามาขายอ่ะ สวยมากมาย แต่แพงเอี้ยๆ -"-
p.s.2 แฟชั่นโชว์วันนี้สวยมากกกกกกกกก ใบตองเอารูปมาให้ด้วยนะ
p.s.3 ขอบคุนหมูหวานที่เอาเพลงลง space ให้ ^^ January 04 Juat another dayวันแรกของการเปิดเรียน หลังจากหยุดมายาวนาน เป็นวันแรกที่เรียนเลขแล้วเก็ท ...ขอบคุนไอ้หยกที่คอยถีบเก้าอี้ตลอดเวลา ^ ^
วันนี้มีแต่คนทักเรื่องผม คนแรก : แกตัดทรงนี้แล้วหน้าเหมือนเป็ดว่ะ T T คนที่สอง : ตาลตัดทรงนี้แล้วดูเฉี่ยวดี เหมาะกะตาล ^ ^ คนที่สาม : นี่แกว่าสั้นแล้วหรอ - -" คนที่สี่ : จารย์ไม่ด่าหรอวะ? (อย่าพูดดิ่..เสียว) คนที่ห้า : แกจะตัดทำไมวะ ทรงเดิมดูดีกว่าอีก ตกลงว่าผมชั้นดีหรือไม่ดี???
ตอนเย็นเกือบโดนหยกลากไปจุฬา แต่มันนึกขึ้นได้ว่าต้องไปเอาของที่ตึกหญิงหรั่ง เลยเปลี่ยนไปทำธุระที่ศูนย์หนังสือจุฬาแทน แล้วก้อไปมาบุญครอง หมดเวลา...กลับบ้าน อดไปเยาวราชเลย - -"
วันนี้โดนปล่อยเกาะ พ่อกะแม่ไม่มารับ เพราะอยู่บ้านกันทั้งคู่ เลยต้องกลับเอง ตั้งแต่พ่อย้ายที่ทำงาน ท่าทางว่างจัด เข้างาน 8 โมง บ่ายสองถึงบ้าน คนอาราย งานสบายเงินเดือนเยอะ...ดีว่ะ
ตอนเย็นเจอพี่สาวสุดที่รัก...พี่แน๊ก สวยขึ้นมากมาย แต่พี่แน๊กจายร้าย โทร.ไปทีไรคุยกะคนอื่นอยู่ทุกที อุตส่าห์โทร.ไปตอนดึกแล้วนะเนี่ย หวังว่าวันนี้คงได้โทรศัพท์เครื่องใหม่ จะได้โทร.หาตาลได้ซักที...อิอิ
p.s.1 กรุณาอย่าทำกระดาษ friend ship หายนะ...มันแพง - " - p.s.2 ขอบคุณทรายที่อยู่เป็นเพื่อนเมื่อคืนนี้ ^ ^ p.s.3 พี่แน๊ก...จะมีวันไหนมั้ย ที่ตาลโทร.ไปแล้วว่างคุยน่ะ? 5555 December 18 หน้านี้ให้...ทรายจิงๆแล้วมันคือการหาเรื่องเขียนนั่นเอง 5555
ขอบคุน 'ทราย' ที่มาเม้นให้คนแรก
และที่จริงแล้วก้อเปนคนทำให้ตาลอยากเขียน space ด้วยเช่นกัน อิอิ
ถึง...เพื่อนๆที่แสนจาน่ารักของช้าน
ช้านรุนะเฟ้ย ว่าพวกแกเข้ามาอ่าน และช้านก้อรุว่าพวกแกไม่ชอบเม้น
เออๆ....ม่ายเปนราย แต่จามไว้ละกาน
ช่วงนี้ใกล้สอบแล้ว หนังสือก้อยังไม่ได้อ่าน งานก้อยังมะเสด
กรุจาจบแล้วนะเฟ้ย สั่งงานกรุอยู่ได้
อาทิดนี้รุสึกมีงานต้องทำเยอะแยะไปหมด จากนี้คงมะค่อยได้นอน
ใครว่าง ช่วย online เป็นเพื่อนคุยกันที
p.s.1 ร้อนว่ะ...อ่าว กรุลืมเปิดแอร์
p.s.2 พุ่งเน้ต้องส่งใบสมัครทุน...กรุยังมะได้เขียนเลย
p.s.3 พุ่งเน้เรียนการใช้ถุงยาง...แล้วจามาบอกว่าใช้ยังไง ^^ December 17 The new beginningอืม...เปิดมานานและ ยังมะเคยเขียน blog ซะที วันนี้นึกงายมะรุอยากเขียน 5555
ช่วงนี้รุสึกแปกๆ เพิ่งจะเจอ point อันใหม่ของตัวเองแหละ หลังจากเข้าเตรียมแล้วรุสึกว่าเปนคนไม่มีเอมไงมะรุ
ตอนนี้เจอแล้ว...เย้ๆ ไม่รุว่าจาเจอช้าไปรึป่าวนะ
รุสึกไม่แน่ใจด้วยว่าจาทำได้สำเร็จ
....แต่มันก้อโอกาสสุดท้ายแล้วนี่เนอะ
ยังไงก้อต้อง keep going เฟ้ย
ผ่านกีฬาสีมาแล้วแหละ...นานแล้วด้วย แหะๆ
ได้ถ้วยเชียร์ 3 ปีซ้อนเลยแหละ...เจ๋งมั้ยล่า
ปีนี้อะไรๆก็เป็นครั้งสุดท้ายของตาลแล้วเนอะ
3 ปีที่ผ่านมา เป็นอะไรที่เยี่ยมสุดๆเลย
แต่ก้อคงถึงเวลาที่ต้อง move on แล้วใช่ม้า
มะรุจาเขียนรายและอ่ะ ไว้แค่นี้ละกัน
p.s.1 ช่วงนี้ชอบเพลง'น้ำเต็มแก้ว'ของ Endorphine มากมายอ่ะ
p.s.2 ใกล้วันชี้ชะตาแล้วล่ะ...เสียวเว้ย
p.s.3 ถึงคนที่คุนก้อรุว่าใคร 'ตั้งใจอ่านหนังสือนะเทอ จะสอบแล้ว' |
|
|
