| Hades_de_TU 的个人资料Death is personified as ...照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
4月30日 งานเลี้ยงวันนี้ไปงานเลี้ยงมา
เป็นงานเลี้ยงของอาจารย์ที่สอนดนตรีไทยตาลเอง
ไม่ได้ไปเรียนหลายปีแล้ว แต่แวะเวียนไปบ้างตามเทศกาล
พอดีเป็นวันเกิดครบรอบ60ปี...เลยมีงานเลี้ยง
ในงานก้อมีการเล่นดนตรีไทยตลอด
ก้อแน่ล่ะ...งานเลี้ยงครูสอนดนตรีนี่เนอะ
เหมือนกับงานเลี้ยงรุ่นเลย เจอเพื่อนๆพี่ๆเยอะแยะ
รู้จักก้อเยอะ...ไม่รู้จักก้อเยอะ ทุกคนน่าอิจฉาทั้งนั้นเลย
เรียนก้อเก่ง จะทำอะไรก้อทำได้ดีทุกอย่าง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งพี่น้ำทิพย์
คนอารายอ่ะ ทำได้ทุกอย่าง
เท่าที่รู้นะ
ขี่ม้า ชกมวยไทย เล่นดนตรีไทยได้ทุกเครื่อง
เกียรตินิยมอันดับหนึ่งเสดสาด มธ. เรียนสามปีครึ่ง
ตอนนี้เปนอาจารย์อยู่ที่มธ. ทั้งที่เพิ่งจบมาไม่กี่ปี
...ตาลได้ซักครึ่งก้อดีดิ่ -"-
จำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อน ดนตรีไทยเปนส่วนนึงในชีวิตตาลเลยทีเดียว
เพราะอย่างน้อยเสาร์-อาทิดก้อไปขลุกอยู่ที่นั่นแต่เช้า กลับห้าหกโมงเย็น
กิน นอน เล่น อยู่ที่นั่นตลอด
ถ้าช่วงไหนต้องออกงาน...ก้อจะซ้อมตั้งแต่เช้า ถึงสามสี่ทุ่ม
โดนด่า โดนว่าก้อเยอะ (เพราะตาลขี้เกียจ..แหะๆ) แต่ก้อสนุก
เพื่อนที่เล่นดนตรีด้วยกัน ก้อเปนทั้งเพื่อนรัก และก้อเพื่อนแค้นพร้อมๆกัน
นานๆเจอกันที...นึกถึงบรรยาศเก่าๆเนอะ...
หลังจากบรรทัดนี้ตาลจะเขียนอะไรยาวเหยียด
อาจไร้สาระ และอ่านไม่รู้เรื่อง
ฉะนั้นหากขี้เกียจอ่าน ไปเม้นท์ก่อนแล้วค่อยปิด...โอเค้??
 วันนี้เจอใครคนนึงด้วย...ดีใจมากๆ
หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมา...จะสามปีได้แล้ว
ขอเขียนถึงหน่อยละกัน (เพราะมั่นใจแน่นอนว่าเค้าคงไม่ได้อ่าน...ฮ่าๆ)
เราเจอคุณครั้งแรกเมื่อซักประมาณหกปีที่แล้วได้
"คุณสวย" นั่นคือสิ่งแรกที่เรามองเห็น
ตอนนั้นจำได้ว่า คุณเพิ่งสอบเข้าเตรียมได้
เราถึงรู้ว่านอกจากคุณจะสวย...คุณยังเก่งด้วย
ตอนนั้นเราเปนเด็กตัวเล็กๆ จำได้ว่าแม่เราชอบคุยกับคุณ
แม่เราคงเหมือเรา ที่ประทับใจในความสวยและเก่งของคุณ
หลังจากเราเจอกันบ่อยตอนซัมเมอร์ เพราะเล่นดนตรีด้วยกัน
เปิดเทอมคุณก้อเริ่มหายไป...คงเพราะคุณเรียนหนัก
ตอนนั้นเราคิดตั้งนาน...ว่าจะทำยังไงให้ได้คุยกับคุณอีก
พอดีกับช่วงนั้นคะแนนภาษาไทยเราห่วยแตกสิ้นดี
ได้ข้ออ้างโทร.หาคุณล่ะสิ..
คุณจะรู้มั้ย...ว่าที่เราโทร.หาวันนั้น แค่อยากหาเรื่องคุย
แค่อยากจะเจอ อยากได้ยินเสียง
เพราะแค่ครูสอนพิเศษภาษาไทยคนเดียวน่ะ...เราหาได้สบายมาก
และแม้ว่าเราจะเรียนกับครูที่คุณแนะนำถึงสามปี
แต่เราก้อไม่เคยเจอหน้าคุณเลยสักครั้ง...แปลกมั้ย??
คุณจะรู้มั้ย...ว่าคุณทำให้เราตั้งใจเรียนมากขึ้น
จากที่อยากเข้าเตรียมอยู่แล้ว...กลายเปนต้องเข้าให้ได้
แม้จะรู้ว่า กว่าเราจะเข้า คุณก้อจบไปแล้วปีนึง
เข้าเตรียมได้ปีแรก...เราเจอคุณอีกครั้งในงานไหว้ครูดนตรีไทย
คุณยังสวยเหมือนเดิม แม้ว่าจะดูอ้วนขึ้น..แต่คุณก้อยังสวย
คุณเพิ่งเข้าธรรมศาสตร์ได้...ทำให้เราอยากเข้าธรรมศาสตร์ไปด้วย
วันนั้นเราคุยกันแค่ไม่กี่คำ...ไม่ได้ทั้งเบอร์และเมลล์
จากนั้น...งานเตรียมทุกงานเราก้อมองหาคุณ
เดินสยาม หรือไปเยี่ยมครูตั๊ก เราก้อมองหาคุณ
แต่...เราก้อไม่เคยเจอเลยตลอดสามปี
วันนี้เราเจอคุณอีกครั้ง...
น่าแปลกที่ความรู้สึกของเรายังเหมือนเมื่อหกปีก่อน
คุณสวยขึ้น...มากๆ
ตอนแรกเรานึกว่าจะไม่ได้เจอคุณซะแล้ว
เรามองคุณอยู่ห่างๆ เพราะไม่กล้าเข้าไปทัก
แต่มองไปทีไร ก้อจะเหนคุณเล่นอยู่กับเด็กๆเสมอ
ดูท่าเด็กๆจะรัก แล้วก้อติดคุณมากทีเดียว
เราพยายามเดินไปแถวๆที่คุณอยู่
แต่คุณก้อไม่ค่อยจะเดินไปไหน หรือไม่คุณก้อคุยกับคนอื่นอยู่
และเช่นเคย...เราคุยกันแค่ไม่กี่คำ
แต่ก้อนะ...ช่างมันเถอะ
เราดีใจ..ที่เจอคุณวันนี้
ดีใจที่เหนคุณสบายดี
ดีใจที่อย่างน้อยเราก้อได้รุว่าคงจะเจอคุณอีก..ไม่ว่าจะนานแค่ไหน
คิดถึงคุณนะ.."พี่กวาง"
Post-script
ยินดีกะพีด้วย ที่ได้หมอศิริราช...จากนี้ต้องเรียกว่า"หมอพี"แล้วสิ!!
นุ่น...หวังว่าไอ้"เปียกปูน" ของแกคงหายแล้วนะ
ปอง...รักมาราธอนของเรา12ปีแล้วนะเว้ยย!!...ฮ่าๆๆๆ
เกด...จะสูงไปไหนวะแกอ่ะ??
**มิสๆทุกคนเลย...คิดถึงวันเก่าๆเมื่อหลายปีที่แล้วจัง 4月6日 another dayหลังจากที่ปลายอาทิดที่แล้วหงุดหงิดงุ่นง่านวุ่นวายจนแทบจะบ้าตายกับเรื่องแอดมิสชั่นที่ห่วยที่สุดในโลก
ที่เกิดอาการไส้เลื่อน...โรคเลื่อน โคตรพ่อแม่เลื่อนจนทำให้คนที่นั่งรอคะแนนไม่ได้หลับได้นอนไปสามสี่วัน
บางคนอาจถึงขั้นเกิดอาการกินไม่ได้ ขี้ไม่ออกพ่วงมาเปนของแถม
วันนี้เลยลากป๊ากะม๊าไปเดินพารากอน เนื่องมาจากมะวานนี้เปนวันเกิดของป๊าตาลเอง
ท่านพ่อก้อแสนจะใจดีผิดปกติ พาตาลกะม๊าออกไปทานข้าวนอกบ้าน
ซึ่งปกติม๊าจ่าย แต่มะวานป๊าจ่ายเอง 5555
ทั้งม๊าทั้งตาลต่างงุนงงในความใจดีเปนล้นพ้นของท่านพ่อ
แต่ก้อยังไม่มีใครเอะใจแต่อย่างใด -"-
จนกระทั่งกลับมาบ้านป๊าก้อนอนตามปกติ
อีกประมาณห้านาทีต่อมา ม๊าเดินออกมาบอกว่า "ตาล...วันนี้วันเกิดพ่อ"
ตาลก้อกระทำการอุกอาจเดินเข้าไปในห้องนอนพ่อ แล้วร้องเพลงแฮปปี้ เบิร์ธ เดย์ดังลั่น
ส่งผลให้ป๊าตื่นนอนขึ้นมาในทันใด
พร้อมทั้งงัวเงียโบกไม้โบกมือบอกว่า "อืมๆ...รุแล้วๆ ไม่เปนไร" แล้วหลับต่อไปในเวลาอันรวดเร็ว
มะเช้านี้ป๊าบ่นๆ ว่าอยากได้เสื้อไปทำงาน เนื่องจากเสื้อที่ใส่อยู่เริ่มเก่าจนกระทั่งตัวป๊าเองรับไม่ได้
...ซึ่งหมายถึงตาลกะม๊ารับไม่ได้อย่างสุดๆ
ตาลเลยสบโอกาสลากป๊าไปพารากอน ซึ่งกว่าจะลากได้นั้นต้องหว่านล้อมกันนานมากมาย
รวมทั้งติดสินบนเปนข้าวเย็นมื้อนึง กะโค้กอีกหนึ่งแก้ว
หลังจากนั้นป๊า ม๊า และตาล ก้อเดินทางถึงสยามพารากอนเวลาประมาณหกโมงสี่สิบ
ก้อ...เดินไปซื้อเสื้อให้ป๊ากัน
ป๊าก้อแอบเลือก...ไม่เอาผ้ามัน ผ้าบางไป ผ้าแบบนี้ไม่เอา จะเอาสีขาว และบลาๆๆๆ
สุดท้ายได้เสื้อของ Guy La Rocheมาสองตัว แล้วก้อ John lanford อีกหนึ่งตัว
อภินันทนาการจากม๊า ชดเชยที่ลืมวันเกิดป๊า...เอิ๊กๆ
หลังจากนั้นเปนรายการช้อปเสื้อชั้นในของตาลเอง
หลังจากไม่ได้ซื้อมาเปนเวลาสามปี วันนี้เลยล่อไปเกือบๆสองพัน
ช้อปปิ้งเสร็จสรรพตาลเริ่มงอแงด้วยความหิว ป๊าก้อเริ่มงอแงอยากกลับบ้าน
สุดท้ายคนเด็กกว่าย่อมชนะ...หุหุ
ตาลเลยเดินเข้า food hall ที่พารากอน พร้อมติดสินบนป๊าด้วยไฮเนเก้นหนึ่งขวด
หลังจากที่ตาลกินยั่วป๊ากะม๊าจนเกือบอิ่ม ป๊ากะม๊าก้อเริ่มตบะแตก เดินหาของกินบ้าง 5555
สนนราคามื้อนี้ประมาณหกร้อยกว่าบาท ...แพงเบียร์ป๊าสองขวดสองร้อยกว่า - -"
หลังจากนั้นม๊าอยากจะเดินไปสมัคร member ของพารากอน
ส่งผลให้ป๊าเริ่มงอแงอีกรอบ เพราะเลยเวลานอนของป๊ามานานแล้ว (ตอนนั้นปามานสามทุ่ม)
หลังจากมัดมือชกเดินไปสมัคร member แล้วก้อได้เวลาพาป๊ากลับบ้าน
ถึงบ้านตอนสี่ทุ่ม ป๊าไม่พูดจาเดินเข้าห้องน้ำ อาบน้ำนอนเปนที่เรียบร้อย
........................
เปนอันจบเรื่องราววุ่นๆของครอบครัวตาลในวันนี้
Post-script
ห้ามถามว่าป๊าตาลอายุเท่าไหร่...เพราะจำไม่ได้ -"-
แฮปปี้ เบิร์ธ เดย์ ทู ป๊าสุดที่รักของตาล ^^
|
|
|
