| Hades_de_TU 的个人资料Death is personified as ...照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
2月10日 ปัจฉิมนิเทศวันนี้...เปนวันสุดท้ายของเราในฐานะนักเรียนม.ปลาย
นั่นหมายความว่า พรุ่งนี้เราจะเข้าใกล้ความเป็นผู้ใหญ่เข้าไปอีกก้าว
หมายถึงเรื่องราววุ่นวาย และภาระที่หนักอึ้งกำลังจะตามมา
แต่...พักเรื่องพวกนั้นไว้ก่อนดีกว่า
เพราะวันนี้...เป็นวันที่จะได้ใช้ชีวิตแบบเด็กๆวันสุดท้าย ก็ต้องสนุกกันหน่อย
เมื่อคืนนี้...นอนไม่ค่อยหลับ รู้สึกตื่นเต้น เหมือนคืนก่อนที่จะไปโรงเรียนวันแรก
ต่างกันที่วันนี้...เป็นวันสุดท้าย
เมื่อเช้านี้...ตั้งใจร้องเพลงชาติ ปฏิญาณตน สวดมนต์ แผ่เมตตา และร้องเพลงโรงเรียน
เหมือนวันแรกที่เข้ามา
ต่างกันที่วันนี้...เป็นวันสุดท้าย
ไม่รู้ว่าเราอุปาทานไปเองหรือเปล่า แต่รู้สึกเหมือนกับว่า
วันนี้...พวกเราวิ่งมาเข้าแถวให้ทัน เข้าแถวเรียบร้อยกว่าทุกวัน และร้องเพลงดังกว่าทุกวันที่เคยเป็น
วันนี้...กิจกรรมหลักที่ทำคือวิ่งถ่ายรูป แจกเฟรนชิบ และเซ็นเสื้อ
ตอนเที่ยงขึ้นหอประชุม...แม้จะยังไร้ระเบียบเหมือนเดิม แต่ก็พร้อมใจกันมาขึ้นมากกว่าที่เคยเป็น
บนหอประชุม...เราได้เห็นความเป็น Unity อย่างที่สุด อย่างน้อยก็สำหรับเรา
เดินขึ้นไปแล้วเห็นธงสาย ผ้าสาย...ครั้งสุดท้าย
พิธีการของงานปัจฉิมนิเทศดำเนินไปอย่างเรียบง่าย และรวดเร็ว
หลังจากนั้นมีการร้องเพลงของชมรมดนตรีสากล
เราชอบที่เค้าลำดับเพลงไว้ตอนแรกนะ 'ข้อความที่จะหยุดใครสักคนไว้ให้หัวใจผูกกัน'
แม้น้องจะร้องไม่ค่อยดี(ในความคิดเราอีกนั่นแหละ) แต่ไม่เห็นเปนไร
เพราะเสียงของพวกเราที่ร้องเพลง มันก็ดังก้องหอประชุมจนกลบเสียงน้องหมดแล้ว
แม้ว่าวันนี้ศิษย์เก่าที่มาพูด จะเลือกหัวข้อได้น่าหลับไปหน่อยก็เถอะ
แต่เราก้อยังรับรู้ได้ว่า เค้ารัก และผูกพันกับโรงเรียนเตรียมมากเพียงใด
แม้สไลด์จะผิดพลาด และไม่ซึ้งถึงขนาดทำพวกเราร้องไห้(แม้จะอยากร้อง)
แต่ก็รับรู้ได้ถึงความตั้งใจจริงของน้องๆ ที่จะทำให้พี่ๆ...ครั้งสุดท้าย
ตุ้งติ้งที่ได้มาวันนี้...เป็นสิ่งที่แสดงให้เห็นว่า เวลาของพวกเรา...หมดลงแล้ว
หลังจากนี้...เตรียมอุดม จะเป็นเพียง'อดีตที่แสนสุข'
3 ปีที่แล้ว เราเปน 'เฟรชชี่'
3 ปีผ่านไป เราเปน 'ฟอสซิล'
3 ปีที่ผ่าน ทำให้เราเป็นเราในทุกวันนี้
3 ปีที่ผ่าน หล่อหลอมให้พวกเรามี 'เลือดสีชมพู'
Special Thanks
สาย 'ศิลปะ การคำนวน' สำหรับความทรงจำดีๆที่เกิดขึ้น
38 รุ่นประวัติศาสตร์ทุกคน กรุม่ายลืมพวกเมิงแน่ๆ
พี่ๆตึก1 รุ่นประวัติศาสตร์ทุกคน ถ้าไม่มีพวกพี่ในวันนั้น ก็ไม่มีพวกเราในวันนี้
พี่เจน พี่ตี๋ และพี่ๆ book creative รุ่นแรก ที่สอนการทำหนังสือรุ่นให้
หยก และใบตอง ที่นั่งข้างๆกันมา3ปี
แอล และดี ที่อดทนเวลาเรานั่งหลับ นั่งกิน และนั่งคุยตลอดเวลา
ปึ่ง ถ้าไม่มีเมิง พวกกรุคงไม่จบม.6
นัวร์ ไอ้แมวน้อยที่คอยกัดกับลาบราดอร์อย่างเราเรื่อยมา
น้องๆ 947 น้องสายของกรุ ที่ทำให้กรุเปน'รุ่นพี่
น้องนา น้องรหัสคนแรกของกรุ...ขอบคุณสำหรับพิงค์แพนเธอร์
น้องๆ 942 หลานสายกรุ ที่ทำให้กรุเปน'ป้า'
น้องแบงค์ หลานคนแรกของกรุ แม้จะไม่ค่อยเจอหน้า แต่แกก้อเปนหลานชั้น
เพื่อนๆ น้องๆ ทุกคนที่เขียนเฟรนชิบให้
เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆทุกคน ที่รุจัก และที่จำได้แค่หน้า ขอบคุนที่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตในเตรียม
สินยี่ห้องข้างๆ และห้องถัดจากห้องข้างๆ ที่พกพาเอาความน่ารักอย่างรุนแรงมาโรงเรียน
ขอบคุณโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ที่ทำให้มีโอกาสที่ดีๆแบบนี้
ขอบคุณห้องและโต๊ะ เก้าอี้ ที่ 38 332 154 ที่ให้อาศัยเปนห้องประจำใน 3 ปีนี้
ขอบคุณอาจารย์ทุกคนที่เคยสอน ที่อดทนเป็นเลิศในขณะที่พวกเราซนเปนลิง
ขอบคุณ...ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เรามีวันนี้ เป็นอย่างวันนี้
แล้วเจอกันในงานคืนสู่เหย้า
p.s.1 กรุไม่สัญญาว่ะ แต่จาพยายามไปอยู่กะพวกเมิง...ชะมะหยก
p.s.2 วันนี้อัพยาวมากมาย หวังว่าจะไม่เบื่อซะก่อน
p.s.3 เพลงเพราะเนอะ...ว่ามะ
p.s.4 รักนะ...แต่ไม่แสดงออก 555+
p.s.5 รูปอัพไว้ให้ใน photo album นะ อยากได้บอก เด๋วไรท์ไปให้ 2月6日 What a day!!!วันนี้ตื่นมาด้วยความ...ไม่ค่อยจะดี เนื่องจากโดนพ่อด่าแต่เช้า แล้วก้อลืมโน่นลืมนี่เลยต้องวิ่งขึ้นวิ่งลงบันไดหลายรอบกว่าจาออกจากบ้านได้...เฮ้อเหนื่อย
พอไปถึง BTS ก้อเพิ่งจะรุตัวว่าหยิบบัตรใบที่ใช้หมดแล้วมา...กรรม
นึกว่าวันนี้จะมีแต่เรื่องแย่ๆ เพราะดวงไม่ดีแต่เช้า
แต่ตอนบ่ายเหมือนพระเจ้าจะเหนใจ ก้อตอนเล่นแบตอยู่..อยู่ดีดีก้อมีนางฟ้าเดินเข้ามา(อันนี้เว่อร์)
เค้าคือพลอย หรือพลอยสินยี่ หรือพลอยท๊อฟฟี่ หรือว่าพลอยรองมิสทีนนั่นเอง แบบว่า...นะ แอบมองมานาน
เล่นแบตไปก้อสมาธิแตกกระเจิง พยายามจะตีลูกไปลงคอร์ตโน้นให้ได้เชียว
ทำให้โดนใบ กิ๊บ และหยกรุมด่าเปนการใหญ่...ขอโทดค้าบบบบ
ยังคับยัง เรื่องสุดแสนจะเซอร์ไพรซ์ยังมีอีก ก้อตอนกลับบ้านเราก้อเดินขึ้นไป BTS ตู้ที่4 ตามปกติ
ทันใดนั้นก้อเหลือบไปเหนเพื่อนสมัยก่อนเข้าเตรียมชื่อมุก มองไปข้างๆมุกเหน....พลอยคับท่าน
ทำให้ยืนตะลึง อึ้ง ทึ่ง เสี่ยวไปอีกสามสิบวินาทีก่อนที่พลอยจะหันมาเห็นแล้วยิ้มให้ พร้อมกับบ่น(ให้ใครฟังไม่รุ)ว่า ทำไมมันนานจัง ต่อไปนี้เป็นบทสนทนาที่เกิดขึ้นในเวลา15นาทีที่อยู่บน BTS
พลอย : ไม่เห็นเอารูปมาให้เลย
ตาล : เอ่อ...พอดีขาดรูปที่เธียร์ถ่ายอ่ะ เธียร์ยังไม่เอามาให้ เด๋วพุ่งเน้เราเอามาให้พลอยละกัน
พลอย : อืม..พุ่งเน้เราไม่มา ไว้วันพุธ พฤหัสเรามา
ตาล : อ่อ ได้ๆ
สถานีอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ มีเก้าอี้ว่างอยู่ข้างๆเรา
พลอย : นั่งสิ
ตาล : ยิ้ม
พลอย : นั่งสิ
ตาล : มะเปนราย ยืนสะดวกดี
คนที่นั่งอยู่เลยกระเถิบไปข้างๆด้วยความรำคาญหรืออะไรไม่ทราบได้ ทำให้มีเก้าอี้เหลือสามตัว
พลอย : นั่งสิ
ตาล : (นั่งก้อได้วะ..แต่ทามมายไอมุกต้องนั่งคั่นด้วยอ่ะ)
สักพักพลอยเอาอัลบั้มรุปของเค้าขึ้นมาดู
พลอย : รุปนี้ดูหวานเนอะ ไม่ใช่กรุๆ
พลอย : ดูมั้ย?
ตาล : รับมาแล้วนั่งยิ้มเปนบ้า
พลอย : ลงไหนอ่ะ?
ตาล : หมอชิต
พลอย : เหมือนกันเลย แล้วเด๋วไปไหน กลับบ้าน?
ตาล : อืมใช่
พลอย : อืม เด็กดี
ตาล : เปล่า...ง่วงนอนน่ะ แล้วเด๋วพลอยไปไหน
พลอย : เซนทรัลลาดพร้าว พอดีพี่เค้าจะมาเอารูป เลยแวะเอาไปให้
ตาล : อืม..เมื่อก่อนเราไปบ่อย
พลอย : เด๋วกลับยังไง
ตาล : พ่อมารับน่ะ ขี้เกียจกลับเอง
พลอย : บ้านเราอยู่รามอินทรา อ้อนให้พี่มารับอยู่เนี่ย
ตาล : อ้าวหรอ บ้านเพื่อนสนิทเราก้ออยู่แถวๆรามอินทรา
พลอย : หรอ บ้านเราอยู่แถวๆกิโล 3
ตาล : อืม วันหลังจะไปเยี่ยมบ้าน
พลอย : แล้วนี่อยู่ไหน
ตาล : อยู่.......
ตาล : อืม...ฟังเพลงที่พลอยร้องแล้วแหละ
พลอย : อย่า แย่ที่สุด อุตส่าทำตัวสงบเสงี่ยมไม่บอกใครแล้วนะ
เฮ้อ....อย่างที่เห็น แทบจะนับคำได้ แง้ๆๆ ทามมายนู๋ต้องเขินมากมายขนาดนี้ด้วยอ่า
ไม่ได้เปนแบบนี้มาตั้งแต่ ม.2 แล้วน้า
อีกอาทิดเดียวเอง ที่จาได้เหนหน้าเค้า...แย่จิงวุ้ย
p.s. ถ้าคัยอยากเหนหน้าพลอย ดูที่ photo album คนเสื้อฟ้านะจ๊ะ  |
|
|
