| Hades_de_TU 的个人资料Death is personified as ...照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
10月19日 agesให้ตาย.... ลืมไปแล้วว่ามีสเปซ
เชื่อว่าใครหลายๆคนก็คงรู้สึกเหมือนกัน
แม้ว่าจะยังออนmsn แต่ก็ไม่ค่อยมีใครสังเกตุไอ้ดอกไม้เหลืองที่ปิ๊บๆอยู่หน้าชื่อเพื่อนใช่มั้ย??
anyway นับจากวันที่อัพครั้งสุดท้ายแล้วน่าจะเกือบสองปีได้... ใช่มั้ย??
ตอนนี้ก็ปีสามแล้ว ให้ตาย ชีวิตนี่มันผ่านไปไวจริงๆ
แต่... ทำไมรู้สึกเหมือนไม่โตขึ้นเลยวะ??
ความทรงจำสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่มันอยู่แถวๆม.ปลาย
แล้วก็ให้ตาย(อีกที) ทำไมตูไม่เลือกจุฬาฟระ??
เชี่ย!!! เลือกม.ผิด คิดจนตัวตายเลย
โธ่.... ไอ้ลูกหมา ทำเป็นรำคาญจุฬายังงั้น เบื่อสยามยังงี้
เดี๋ยวนี้มธ.ไม่ใช่มธ.แบบที่เคยเป็นนี่หว่า
แดกเข้าไปสิอุดมการณ์น่ะ อิ่มมั้ยล่ะ??
ไม่เอาอีกแล้ว ขอประกาศ
อุดมการณ์กับชีวิตตาล จะไม่เดินบนทางเดียวกันอีก แดม!!!
ทั้งนี้ทั้งนั้นไม่ได้ว่าว่ามธ.ไม่ดีแต่อย่างไร
มันเป็นแค่ว่ามันไม่ใช่ มันไม่ฟิตกับสันดานเราเองแล้วกัน
ข้ามไป ว่าจะไม่บ่นเรื่องมหาลัยแล้วเชียว ....อดไม่ได้
จะว่าไปมันก็เคยมีช่วงนึงใช่มั้ย ที่สเปซเป็นสิ่งฮอตฮิตมาก
ถ้าจำไม่ผิดนะ น่าจะซักม.5 หรือ ม.6หว่า??
จะว่าไป เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ ไดอารี่ออนไลน์กลับมาฮิตอีกครั้ง
หลังจากที่ฮิตติดชาร์ตถล่มทลายไปเมื่อม.ต้น??
ซึ่งตอนนั้นจำได้ว่าเกลียดไดอารี่ออนไลน์แบบเข้าขั้น
ไม่เคยทำ ไม่เคยเปิดดู
...ก็มันไม่เข้าใจจุดประสงค์นี่
จะบ้าหรอสตามความเข้าใจของเรา ไดอารี่ = เรื่องส่วนตัว
เช่นนั้น การเอาเรื่องส่วนตัว มาเปิดเผยในที่แจ้ง
รวมถึงการให้คนอื่นเข้ามามีความคิดเห็นร่วมด้วยเป็นเรื่องที่ไม่อาจเข้าใจได้
แต่.....ไม่ใช่ตอนนี้นะ ตอนนี้ว่าไม่ได้ เพราะก็แอบมีกะเค้าเหมือนกัน 5555 (แม้จะปล่อยให้เน่าไปก็เถอะ)
คือพอโตขึ้นก็เริ่มจะเก็ทว่า มันก็เป็นที่เขียนระบายอารมณ์อย่างนึง รวมถึงได้แชร์เรื่องราวกับคนหลายๆคน
ตรงนี้แหละที่มันดี เพราะมันออนไลน์ไง ใครก็ไม่รู้มากมายได้มารู้จักกัน ที่ดียิ่งไปกว่านั้นคือเราไม่รู้ว่าใครเป็นใคร
ฉะนั้นเวลาหงุดหงิดไม่พอใจกับใครที่รู้จักกันจริงๆเนี่ย ไประบายในนั้นได้ ดีกว่าไปด่ากันให้เสียน้ำใจเปล่าๆ 55555
anyway นอกเรื่องแล้วไง
กะจะมาพร่ำถึงเรื่องฮิตๆสมัยเก่าๆ เพื่อประจานความแก่ของตัวเอง
คือ...ชีวิตเนี่ย มันผ่านมาหลายหลากมาก
ไอ้โน่นฮิต ไอ้นี่เอ้าท์ โห...ตามไม่ทัน
จำได้สมัยเด็กๆ มีคอมพิวเตอร์รุ่งที่มันต้องป้อนคำสั่งผ่านดอสอยู่เลย คิดดู
ตอนนั้นเล่นอยู่ 2 เกม aladdin กับ the lionking
ซึ่งก็เพิ่งไปโหลดมาเล่นจนชนะเมื่อไม่นานนี้
(คิดดูว่าใช้เวลาไม่ต่ำกว่า10ปีในการเคลียร์2เกมนี้)
จำได้ว่าเคยติดรายการดิสนีย์คลับที่มีพี่นัทกับพี่แนนเป็นพิธีกร (ที่ตอนนี้หายไปไหนแล้ว?)
ติดรายการคิตตี้แคท โอ้ว สองรายการสวรรค์เช้าวันเสาร์-อาทิตย์
แล้วก็มาถึงช่วงตูมตามของบอยแบนด์ฝั่งตะวันตกทั้งหลาย
โอ้ว...บอกมาเลย ช่วงนั้นไม่มีวงไหนที่ตาลจะไม่รู้จัก
ช่วงบอยแบนด์นี่มาพร้อมกับช่วงเพลงแนวป๊อบ
เป็นช่วงที่เพลงดูฟังสบายและติงต๊องที่สุดแล้วก็ว่าได้
ถัดมาเป็นช่วงที่นั่งดู mtv+vh1 แบบทั้งวันทั้งคืน
ทีนี้แหละ เพลงยุค80s ก็ฮอตฮิตติดชาร์ต (ส่วนตัว) ขั้นมาทันที
ทั้งหมดที่กล่าวมาข้างบนเกิดขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกับระยะสยามฟีเวอร์
ขอโทษ...ไม่เคยตกเทรนด์ ช่วงนั้นก็ไปสยามกับเค้าทุกอาทิตย์เหมือนกัน (แม้ว่าจะไปเรียนก็เถอะ)
ซึ่งช่วงนี้มาพร้อมกับช่วงที่เบเกอรี่กำลังบูมถึงขีดสุด
สมัยนั้น ช่วงนั้นค่ายนี้เพลงเพราะและแปลกสุดแล้ว
ส่งผลให้ได้ฟังเพลงของโดโจ (และยังคงฟังมาจนถึงทุกวันนี้...ให้ตาย)
ช่วงนี้เป็นช่วงที่การแชทก็กำลังฮิตเช่นกัน
เราก็เกาะเทรนด์ 5555 แชทในmwebกับเค้าเช่นกัน
ต่อมาไม่นาน ยุคแห่งการแชทหมดไป มาถึงยุคของ icq
ไม่รอช้านั่งโอ๊ะโอกับเพื่อนวันละชั่วโมง
พอ icq เริ่มดัง ก็มี pirch มาสะกัดดาวรุ่ง (แต่ไม่เคยเล่น)
แต่ก็มาขัดแข้งขัดขาได้ไม่นาน msn เจ้าพ่อโปรแกรมแชทออนไลน์ก็ถือกำเนิดขึ้น
แต่ช่วงบูมของมันจริงๆก็ช่วงม.ปลายนี่แหละ
โอ้พระเจ้า... จำได้ว่าที่นั่งแชทกับเพื่อนที่เตรียมตั้งแต่ทุ่มสองทุ้ม ยันเที่ยงคืนตีหนึ่งทุกวัน
จนตอนนี้ก็ยังสงสัยอยู่ว่าเพื่ออะไร?? ในเมื่อเพิ่งจะแยกกันที่โรงเรียน และเดี๋ยวก็เจอกันที่โรงเรียน
.....ยังไงก็ตาม ช่วงนั้นถือเป็นช่วงที่ msn addicted มากๆ
หลังจากนั้น.... เอนท์
หลังจากนั้น.... ก็นี่ไง
ที่เขียนมาทั้งหมด อนุมานได้ว่าคิดถึงวัยเด็ก อยากกลับเป็นเด็กเหมือนเดิม
แต่ทั้งๆที่อยากจะหลุดพ้นความเป็นเด็กนั้นแล้ว
แบบ.... รู้ว่าต้องโตแล้ว แต่พอคิดย้อนกลับไป มันก็ยากที่จะสลัดความรู้สึกเหล่านั้นได้
ไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นมั้ย ...เวลาที่นึกถึงเหตุการณ์ต่างๆในอดีต เราไม่ได้จำได้แต่ภาพ หรือจำได้แต่เรื่องราว
แต่ยังจำได้ถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า และหลังจากนั้น คือจำได้ว่าเหิดอะไรขึ้น แล้วหลังจากนั้นเป็นยังไง
ที่สำคัญคือจำความรู้สึกทั้งหมดนั้นได้ด้วย
ฉะนั้นมันเลยดูยากมากๆ ที่จะ let go ไอ้ความรู้สึกนึกคิดต่างๆนั้น เพื่อนที่จะก้าวเข้าไปสู้การรับรู้และความรู้สึกใหม่ๆ
ตอนนี้.... ก็ยังชอบไปเดินสยามเหมือนเดิม ถึงแม้ว่าจะรู้อยู่เต็มอกว่ามันไม่เหมือนเดิม
แต่ทุกครั้งที่ไปเดิน มันเหมือนหลุดเข้าไปในโลกส่วนตัว หลุดเข้าไปในสมัยที่มันเคยเป็น
ยังชอบเจอเพื่อนเดิมๆ (แม้ว่าเพื่อนมันก็ไม่เหมือนเดิม) ด้วยเหตุที่ว่าพอเจอแล้ว ก็จะหลุดเข้าไปในโลกที่มันเป็นเหมือนเดิม
แต่พอหลุดกลับมาโลกปกติ ก็รู้ได้ว่า มันไม่เหมือนเดิม เลยอยากจะเปลี่ยนไปด้วย (ง่ายๆคืออยากจะโตพร้อมมันไปด้วยเนี่ยแหละ)
ฉะนั้น.... อยากจะหาวิธีที่ยังคงจำความรู้สึกเดิมๆได้ และเรียนรู้ที่จะรู้สึกอะไรใหม่ๆได้ในเวลาเดียวกัน
ใครมีวิธีบ้าง??
|
|
|
